وصیت

در روز وفاتم به زمين راز بكارند

در جمجمه ام سير گل ناز بكارند

بر روي دوبالم كه بريده ست بگوييد

آنجا پري از عقده ي پرواز بكارند

بر روي سرم سنگ لحد باز نماند

روي كفنم واژه ي سرباز بكارند

از سايه من دشت رميده ست، بگوييد:

جاي جگرم يك جگر باز بكارند

بر روي لب بسته ي سرسوخته ي من

از ناله ي عشاق دوصد ساز بكارند

من ميروم اما بگوييد به آن ها

بر روي دهان نعره ي آغاز بكارند!